“Van wie ben jij d’r ien”

Van wie ben jij er een, zeggen ze hier in Noord Holland.

 

En die vraag viel mij op toen ik op mijn 14e verhuisde van Arnhem naar Alkmaar. Omdat deze vraag anders wordt gesteld uit het buurtje waar ik vandaan kwam in Arnhem, en omdat iedereen ik iedereen uit m’n oude buurtje kende en iedereen mij. Maar dat veranderde uiteraard na de verhuizing. Plotseling ken je niemand en niemand kende mij. Daar is in de loop van de jaren natuurlijk verandering in gekomen. 

Inmiddels ben ik volwassen maar toch een kind van mijn ouders en opvoeders en verzorgers. Ik kom uit een maatschappelijk betrokken hulpverleningsnest. 

Mijn inmiddels gepensioneerde moeder, werkte in de jeugdhulpverlening, was een topper in haar vak, ze heeft enorm veel gezinnen met Multi-problemen goed kunnen helpen, tevens is zijzelf ervaringsdeskundige als wees die is opgegroeid in een armoedige naoorlogse tijd, en heeft zij door omstandigheden 11 verzorgsters gehad tot haar 7e, waarna ze voor een langere periode in een pleeggezin mocht opgroeien en vanaf haar pubertijd woonde ze in een instelling, een internaat voor wezen, en zo verhuisde zij dwars door het land zo van de ene op de andere dag, er werd niets besproken van te voren, alle veranderingen diende zich telkens plotseling aan als een koude douche. Mijn moeder is een echte overlever, zeer sterk en ook lief en kwetsbaar, maar haar kwetsbare kant is goed verpakt, want dat doen de echte kwetsbare met hechtingsproblematiek. 

Mijn vader is altijd werkzaam geweest in de gezondheidszorg en later is hij wethouder gehouden van sociale zaken. Opzich apart omdat hij begonnen is op zijn 14e als loodgieter in de bouw, leren en werken ging hand in hand. Hij komt uit een heel groot gezin, met heel sterke en warme ouders die het heel goed hadden samen in het leven. Maar opgroeien in een heel groot gezin is niet vanzelfsprekend gemakkelijk. Mijn opa en oma waren een top-opa en oma, iedereen mocht zichzelf zijn, zij liet andere in hun waarde maar mijn opa was als vader voor zijn kinderen streng en bepaalde voor zijn kinderen hun beroepskeuze. Zo werd mijn vader loodgieter, en heeft hij geleerd hoe je huizen moet bouwen en professioneel water en gasleidingen aan moet leggen, maar naast zijn praktische talenten wilde hij zichzelf op intellectueel vlak verder uitdagen. Zo heeft hij zichzelf zijn hele loopbaan altijd doorontwikkeld, van het runnen van een klein advies-buro tot projectleider die zorginstellingen laat fuseren en later dus tot wethouder. Waar ik trots op ben omdat het laat zien dat je als mens veel in je mars kan hebben zolang je het maar uitprobeert in de praktijk.

Mijn stiefvader heeft zijn hele leven bij de raad van de kinderbescherming gewerkt en adviseerde jongeren die in aanraking zijn geweest met justitie, veelal jeugdigen die al in detentie zitten. Hij adviseerde de rechters wat wijsheid was hoe deze jongeren te berechten en ze ook een kans te geven in de maatschappij en te zorgen dat de jongeren hun vertrouwen en hun ziel op termijn niet kwijtraken.

Hij is de oudste zoon uit een gemengd huwelijk. Zijn vader was militair in Indonesië, (het oude Nederlands Indië) die verliefd werd op een van de dochters van de sultan. De Sultan, zijn opa, was het niet eens met deze verliefdheid en verbood de twee geliefden met elkaar te trouwen. Hij keek neer op zo’n witte militair uit Nederland die ook nog eens niet dezelfde geloofsovertuiging aanhing. Uiteindelijk is zijn moeder haar geliefde in 1950 achterna gereisd toen hij naar Nederland werd teruggeplaatst onder druk van de Sultan. Door dat ze deze beslissing had genomen is ze alle contacten met haar familie verbroken en heeft ze ouders daarna nooit meer in levende lijven teruggezien. Als hoogbejaarde vrouw is ze eens teruggegaan naar haar geboorteplek. Enkele familieleden en een goede vriendin bleken nog in leven. Mijn stiefvader heeft de Indonesische tak van zijn familie nooit leren kennen. En in de tijd dat hij werd geboren lag de geboorten van babies uit gemengde huwelijken in Indonesië zeer gevoelig en kwam het zelfs voor dat deze kinderen, kinderen van een Belanda (witte Nederlander) werden omgebracht, ze werden niet als volwaardig aangezien, werden niet door de families geaccepteerd. Dus mijn stiefvader had nooit een warm gevoel bij Indonesië, voelde niet als een veilige plek om naartoe te gaan. Maar met een familiereis naar Azie, een eerste kennismaking met Indonesië met z’n allen heb ik hem zeldzaam zo senang meegemaakt. 

Dan heb ik nog een stiefvader. Deze stiefvader was onderwijzer en later conrector, beleidsmedewerker en zat hij in de directie van een scholengemeenschap in het voortgezet onderwijs. Hij attendeerde mij erop en hielp mee dat voor mij bijles me kon helpen bij Engels, voor mij een zwakvak op de middelbare. Zijn moeder is ook opgegroeid in Nederlands Indië en is tijdens de oorlog als jong volwassene alleen naar Nederland gereisd om hier een bestaan op te bouwen. Merendeel van haar familie heeft in het jappenkamp gezeten en heeft ze na de oorlog nooit meer gezien, haar vader had het overleefd en is ook naar Nederland gekomen.

Ondanks alle goede en lieve ouders en verzorgers in mijn leven wilde ik mij er niet teveel van bewust zijn dat ik ook veel pijn en verdriet had over de scheidingen, verhuizingen, wisselende gezinssamenstellingen. Mijn zus, broers en ik kregen ook te maken met de komst van nieuwe (half) broertje en zusjes waardoor we ons ingewisseld/vervangen voelde. Het idee van “hoe meer hoe gezelliger” ging voor ons niet op. Er ontstond juist afstand en na verloop van tijd gingen de mensen om wie je het meeste geeft op een steeds killere manier met elkaar om. En hulp vragen voor mijn eigen welzijn dacht ik niet aan, ik voelde mij nooit slachtoffer van de situatie. Toch heb ik over veel persoonlijke inzichten een lifetime gedaan, ongemerkt toch heel veel energie gestopt in het overdenken hoe het verleden zo heeft kunnen gaan. 

Nu als volwassene zie ik het glashelder, en dingen glashelder zien maakt het zo makkelijk om pijnlijk dingen af te hechten en het daadwerkelijk als voltooid verleden tijd te ervaren, en neem ik het niet meer dagelijks mee in mijn zijn. Dus ik vecht er niet meer tegen, ik vlucht niet meer, en bevriezen (je mond dichtvouwen, adem inhouden en vastzetten in je lichaam, lijdt tot allerlei lichamelijke klachten) behoort tot het voltooide verleden tijd. Dat is wat ik ook allemaal onbewust deed.

Mijn moeder heeft altijd keihard gewerkt en haar best gedaan ons op te voeden tot zelfstandige en autonome volwassene. Ondanks haar hechtingsproblematiek die diep in haar ziel verankerd ligt heeft zij altijd geleefd vanuit echtheid. Haar emoties waren echt, soms nam ze een drastisch besluit, relatie beëindigen, verhuizen, zij deed dat met juiste ziels intenties. Inzien dat het soms pijnlijk genoeg niet werkt, om je leven vervolgens weer door te pakken en niet bij de pakken neer te gaan ze zitten.

Dit is in een notendop het nest waar ik dus een product van ben. Ik ben gehecht aan al mijn opvoeders en hun nieuwe levenspartners en ze voegen allemaal essentiële componenten toe aan mijn leven. 

Soms is loyaliteit nog steeds een issue, je wil je ouders en opvoeders niet kwetsen, dat zit van nature in ons als mens. 

WAAROM BEN IK GAAN COACHEN 

Wanneer je mij vraagt hoe ik tot het besluit ben gekomen om Zelfontwikkelings-Coach te willen worden is daar een heel lang proces aan vooraf gegaan. Zelfontwikkelings-Coach ben je niet van de een op de andere dag.  

Om mij heen zag ik met toenemende mate mensen van alle leeftijden strugglen om happy te zijn. De balans maar moeilijk te kunnen vinden tussen werk, opleiding, hobby’s en prive-tijd. 

In de Corona tijd zag ik veel jongeren stagneren in hun ontwikkeling. En zelf zat ik op een gegeven moment ook klem, voelde mij soms een rat in zo’n ronddraai-rennetje, herhalen van dingen die je weet en elke dag doet. Ik voelde de behoefte om nieuwe kennis op te doen, mijn brein had echt een opfrisser nodig. En daar zat voor mij een kantelmoment. Toen ben ik begonnen met een opleiding tot Jongerencoaching. Ik ben ook meteen gestart met tal van gesprekken met jongeren om mij heen en ervaarde wat een mooi effect het een eenvoudig gesprek al heeft. Dat geeft mij dus enorm veel energie en voldoening.

WAT IS OF DOET EEN COACH EIGENLIJK

Coaching gaat uit van het basisprincipe dat je degene die coacht en degene die gecoacht wilt worden gelijkwaardig zijn. Een coach helpt je inzicht te krijgen in de dingen die jou bezig houden en kan je helpen om jou doel(en) te bereiken. Dat kunnen praktische doelen zijn, dingen die je wenst, maar ook je kijk op dingen verbreden om zo meer zelfinzicht te krijgen. Zelfinzicht waar je kracht ligt en waar je valkuilen en hoe deze verkregen inzichten het beste voor jezelf te laten werken.

WANNEER ZOU JE EEN COACH NODIG KUNNEN HEBBEN

Om allerlei persoonlijke redenen kun jij terecht bij een coach. Je hebt misschien een steuntje in je rug nodig om een overzicht te scheppen in alle beslommeringen van de dag. Hoe zit het nou met motivatie voor het maken van huiswerk. Of voel jij je gauw buitengesloten. Ervaar jij groepsdruk, dus doe jij dingen om bij de grotere groep in de smaak te vallen, ben jij nog jezelf. Hoe stel jij je grenzen. Staat je faalangst je in de weg. Heb je behoefte aan een vertrouwenspersoon om persoonlijke gesprekken mee te voeren over dingen die je lastig vindt om met je ouders te bespreken.

Dat kan over van alles gaan, dingen die je bezighouden, je ouders die aan het scheiden zijn of al gescheiden zijn. De druk die je ervaart van dingen die van je verwacht worden. 

Of hoe krijg je nou meer energie, meer concentratie, hoe pak je dat nou echt aan.

De antwoorden lijken vaak eenvoudig, maar het gaat om het toe te passen in jouw dagelijkse dingen. 

Wanneer je een beetje tegen drempels aan loopt in jezelf, omdat je ergens nog geen ervaring in hebt opgedaan of je merkt dat bepaalde gedachte je niet verder helpen om te komen waar je wilt dan kan coach je enorm vooruit helpen. 

Belangrijk is dat je een klik voelt en je op je gemak bent dan volgt het coaching traject meestal als een heel inspirerend en energiegeven traject. Onderweg tijdens een coachingtraject leer jezelf beter kennen, dat is niet echt te verpakken in een soort doelstelling, maar dat is bij de meeste coachees een natuurlijk proces.

WAT KAN IK JE BIEDEN ALS COACH

Het is mijn talent om door middel van ontspannen gesprekken en juiste vraagstellingen inzichtelijk te krijgen hoe jij naar de wereld kijkt. Samen gaan we onderzoeken wat jouw energie geeft of wat jou juist belemmert en afremt. Belangrijk is dat je als coachee een intrinsieke motivatie voelt iets te veranderen aan je dagelijkse leven, dat kan een gewoonte zijn, of een gedachtepatroon, of een situatie die je graag zou willen veranderen, of andere doelstellingen die je zou willen halen. Alleen kun jij er wel wat hulp bij gebruiken.

Mijn persoonlijkheid en talenten en levenservaring zal ik meenemen in de sessies. Het gaat niet om mij, het gaat om de coachee. Door de opvoeding die ik heb gehad, het levenspad die ik tot nu toe heb bewandeld ben ik een ruimdenkend persoon, oordeel niet, niets is mij vreemd. Ik heb al vroeg gekozen om het creatieve pad te gaan bewandelen, heb voor modevormgeving gekozen, en dat heeft mij gebracht in de commerciële wereld van de creativiteit en heb enorm veel plekken van de wereld mogen zien en werken met technische mensen in de samplerooms en productielijnen in Azie, Oost Europa en Zuidelijk Europa. 

MIJN EXPERTISE ALS JONGERENCOACH

Als jongerencoach ben ik op de hoogte wat speelt bij de diverse fases van de ontwikkelingen van jongeren in de leeftijdscategorie van 10 jaar tot 30 jaar. De verschillende leeftijdsfases als de: Tienerjaren, pubertijd, adolescentie en het jong volwassen zijn kenmerkt zich door tal van gedragen en ontwikkelingsmomenten. Deze zijn enerzijds universeel, we maken allemaal deze fases door, en toch zijn we ook allemaal uniek. Elk mens heeft zijn eigen unieke karakter en ervaart alles op zijn of haar eigen manier. Dat kan ook tal van twijfels en onzekerheden met zich meebrengen. Als jongerencoach ben je daar extra van bewust. Ik stel geen verwachtingen ten aanzien van iemand omdat ieder zijn eigen individuele ontwikkeling doormaakt. 

WANNEER EEN COACH OF WANNEER EEN PSYCHOLOOG

Een coach en psycholoog verschillen in essentiële dingen. 

Een Coach is er voor al opgericht om meer uit jezelf te gaan halen, persoonlijk zelfinzicht op te doen, te ontwikkelen en om behaalde doelen te halen die je belangrijk vindt. Belangrijk verschil is dat een coach gelijkwaardig is aan de coachee. Bij een coach ben je niet in behandeling. Bij een coach volg je kortdurend een aantal sessies en kenmerkt zich door doelgerichtheid.

Wanneer je te maken hebt met heftige psychische problemen waar je in je dagelijkse leven enorm door wordt belemmerd is hulp inroepen van een psycholoog een verstandige keuze. Met een psycholoog start je een behandeling om te werken aan het oplossen van heftige psychische problemen door bijvoorbeeld traumatische ervaringen of langdurige depressie.

 

CONCEPT & DESIGN